Arquivo para a categoría ‘Entrevistas’

No seguinte ligazón atoparedes a entrevista que realicei para http://www.dioivo.eu/ a Bocixa, vocalista de Zënzar, co galo da presentación e edición do seu novo traballo discográfico, “Vaise armar”:

Entrevista a Bocixa

Que aproveite!

Advertisements

Entrevista a Ruxe-Ruxe

Publicado: 23/02/2012 en Entrevistas

This slideshow requires JavaScript.

Unha boa nova! Os Ruxe teñen un novo fill@, unha nova colección de cancións e de emocións que compartir con tod@s nos. Non se podía perdela oportunidade de falar con eles para comprobar que hai de novo no seo da banda. Pasen e lean…

1.- Ola! Teño que cambiar a pregunta á vista do voso comunicado, moi contentos coa nova gravación, e cheos de positividade, credes que os temas transmitirán esas sensacións ou hai un pouco de todo?

Coma en todos os traballos do grupo imos ter un pouco de todo. Nestes dous últimos anos vivimos experiencias persoais boas e malas. O disco fala diso: de amor, de amizade, de felicidade, de angustias e decepcións e de vivir no mundo que nos tocou con todas esas cousas malas pero tamén con moitas boas.

2.- Como se titula o novo traballo e cantos temas o conforman? Para cando estará dispoñible?

Pois finalmente xa podemos decir o título do novo disco: “Máis cancións sobre toxos, cardos e silveiras” … Finalmente e despois de varios descartes no local de ensaio o disco estará formado por 17 cortes e o título coido que responde moi ben ás intencións das cancións.

Estará na rúa o 31 de marzo.

3.- Que poderemos atopar no novo traballo, algunha sorpresa sonora, segue a liña do anterior a nivel musical…?

En canto a concepto o disco é moi punk e entendendo sempre o punk como liberdade total de ideas, de estéticas e de estilos á hora de compoñer o traballo. En canto ás sonoridades deixámonos levar polo que o corpo nos pideu e o resultado parece un disco máis crú e escuro que os anteriores. En canto a sorpresas hainas e ademais disas que nos puxeron a pel de pita en canto a colaboracións.

4.-Coa que está caendo a nivel económico e político, crise, paro…pode que todo iso se filtrara a nivel lírico no novo traballo, que me podedes dicir sobre a temática das novas letras?

Nós nas pezas sempre falamos do noso mundo. Da maneira de ver a vida dende a aldea de Aríns e as conexións que creamos co resto do mundo. As nosas vivencias, o amor, a amizade, a vida, a morte, a crise, a política, as inxustizas, os conflictos sociais e toda a realidade que nos rodea sempre está implícita na nosa música.

5.- Este será o voso oitavo traballo discográfico. Como vedes a vosa traxectoria? Estades contentos e con gañas de ir a por outros 15 anos(ou 16)?

Sen ningún tipo de dúbida estamos vivindo un dos mellores momentos da historia do grupo tanto no eido musical como no persoal. A vida dá moitas voltas pero agora mesmo a nosa intención é ir por outros 16 ou polos que fagan falta. Mentres teñamos xente que se achegue á nosa música e nos encha coa súa enerxía e entusiasmo continuaremos a desfrutar desta aventura tan máxica para nós.

6.-Contádeme quen colabora no disco e por que? Pódese falar dalgún xeito dunha gran familia do rock galego?

Pois no disco colaboraron Bocixa Zenzar e Esteban Skacha na peza”rock do país” unha canción que pretende ser a nosa pequena homenaxe a todas as bandas que fixeron, fan e farán música, rock e punk en galego. Nós estámoslles agradecidos e sentímonos en débeda con todas esas formacións que sempre nos deron e dán enerxía para patear o camiño e bourar con forza … e Zenzar e Skacha ademais son dúas das nosas bandas de cabeceira.

Roi Quempallou tocou o acordeón en varias pezas do disco e vaia luxazo poder contar con tremendísimo crack tanto no persoal como no musical ao igual que con Xabier Díaz do que somos fans absolutos e tivemos o privilexio de que nos viñera a meter percusións tradicionais ó disco así como algunha voz aloumiñante de auténtico luxo.

Dios ke te crew ó completo fixéronnos un agasallo que cada vez que o escoitamos xa nos dá para pensar que todo esforzo de todos estos anos valeu a pena. Ademais de ser uns animais de talento sobresaínte son desa xente coa que é un regalo tropezar con eles polos camiños do mundo.

Cando metemos colaboracións nos discos temos que decir que o facemos para mellorar a proposta e facémolos currar a esgalla, non son simplemente colaboracións de figurar nos créditos senón que están aí para poñerlle calidade ó traballo. Estámoslles moi agradecidos a todos e si, musicalmente son a nosa grande familia ademais de moi bos amigos.

7.- Cando será a presentación do disco? Tendes xa datas para presentalo?

31 de marzo na Sala Capitol e acompañados de MEDOMEDÁ, uns irmáns ós que moito aprecio lle temos e que ademais son un grupazo que mete medo, que soan potentísimos e que presta moito velos e escoitalos.

Agardamos xuntar alí naquela noite a un bo feixe de amig@s abaixo do palco para que nos den esos aloumiños que tanto solaz nos dán e que tan ben nos veñen.

8.- Editades o novo traballo con Lobicán Records, é un selo propio? Como vedes o camiño da autoedición con respecto a ter o respaldo dun selo(que saiba o que se fai e o que ten entre máns, claro)?

Lobicán Records é o noso selo. Xa levamos moitos anos sendo os únicos xefes e culpables das nosas produccións e ata o de agora non nos foi mal nese sentido. Continuaremos por ese camiño e cada vez máis convencidos de que atinamos na decisión.

9.- Como vedes a música galega(sobretodo a cantada en galego) actual en comparación con cando comezaches a vosa andadura? Credes que a música en galego ten unha demanda ascendente ou máis ben ao contrario?

Sempre decimos o mesmo: o único que necesita a música galega é que os medios do país lle den espacio e lle presten a atención mínima necesaria para que @s galeg@s nos enteremos do tremendo tesouro musical e cultural que temos.

10.-Como percibides o relativo auxe do vinilo, poderemos ter a curto prazo un vinilo de Ruxe-ruxe entre as mans?

Ó final sempre andamos cos presupostos curtos para facer esa edición en vinilo pero agardamos próximamente facer unha edición en vinilo dun disco noso. Farianos ilusión e sabemos que tería boa acollida. Igual o próximo disco.

11.-Dicídeme algúns dos últimos traballos discográficos(ou bandas) a nivel global que vos impactaran de algún xeito?

No grupo somos cada un de súa nai e de seu pai e para poñernos ós seis de acordo igual tes que tirar de clásicos dos Clash, de Motorhead, dos Pogues … e últimamente no local de ensaio escóitase moito o nome de Foo Fighters.

12.- Brevemente, que pensades de:

-A unión europea: Un gran cristo.

-Un galego na Moncloa: Mariano Rajoy. Si, tamén seica hai un galego na lúa.

-O punk: Liberdade e actitude. O punk mola.

-La Polla Records: Non se pode decir nen máis alto nen máis claro. Non somos nada.

-A música(sobretodo a galega) nos medios de comunicación públicos: Nos públicos non se lle fai caso dabondo e nos privados tampouco o cal é un atentado cultural sen ningún tipo de sentido.

13.- Engadide o que queirades.

Pois darvos as grazas e convidarvos a que pasedes por Aríns un día destos para convidarvos a uns tróspiros e tamén lembrarvos que vos agardamos na Capitol para axudarnos a botarlle uns berros e espantar as pantasmas ruíns do noso carón.

Forza irmáns !!

Máis info: http://www.ruxeruxe.com/

ENTREVISTA A TERBUTALINA

Publicado: 16/10/2011 en Entrevistas

“Somos a Terbutalina. Facemos gastropunk. O punk morreu e comémolo nós.”

A Terbutalina dixit.

“Broncodilatador” é o título do primeiro traballo en estudio destes catro enfermos(asmáticos) que responden ao nome da Terbutalina, e que a xulgar polas súas palabras gozan de bó apetito e mellor estómago(segundo a  miña avoa elementos imprecindibles en todo home que se precie de selo, xa sabedes rapazas).  Pode unha banda que ousa rachar cos máis básicos principios do puncanrol (ese sustituiren as sacrosantas drogas polo barrantes, anatema!! herexía!!) ter algo coherente que dicir? A resposta está no aire e no par de cobre(o cableado) por onde viaxan estes humildes bits,  seguide lendo, sen medo que é gratis.
P.- Contádeme un pouco a historia do grupo, compoñentes e tal.

Todo comezou cando un venres nos chama Brais, que xa tocaba en John Happy Driver, para que nos pasemos pola súa casa a cear. Ao final resulta que nos quería liar para montar un grupo e acabamos pasando a fin de semana enteira tocando e compoñendo os temas que máis tarde farían parte do “Broncodilatador”. Unha fin de semana produtiva de punk e chourizos criollos e agora xa vai para un ano tocando xuntos.

Somos Miguel, cantante e voz principal; Mon, guitarrista e voz principal cando Miguel está afónico; Brais, batería e voz principal cando os outros dous están afónicos; e eu Samuel, baixista e voz de Galicia.

P.- A Terbutalina, “Broncodilatador”. Por qué ese nome e por que ese título? E non veñades con por que non…

A terbutalina é un principio activo empregado para tratar o asma e, como se dá a casualidade de que os catro somos asmáticos, pois foi ben sinxelo escoller o nome do grupo. O nome do disco caeu polo seu propio peso, porque é a acción fisiolóxica desta substancia. O noso próximo traballo será un grandes éxitos titulado “Shock anafiláctico” ou “Show me your tits”, no que afondaremos na liña pulmonar trazada desde o comezo.

P.-Tendes un obxectivo definido coma grupo, tanto a nivel ideolóxico coma musical máis alá de “mollar o palote” e andar de festa?

O noso obxectivo é sinxelo: queremos comer de clocló. Se facemos unha xira é para ir probando como fan de comer por Galicia adiante. A música é algo secundario.

P.-Que grupos vos inflúen e vos empuxaron a formar a “banda”?

John Happy Driver (50%), Sepultura (25%), Cañita Brava (15%) e Ramoncín (10%). Se o sumas dá 100%. Temos estudos.

P.-Como vedes o panorama de musica na Galiza, e sobre todo de musica feita en galego?

Estamos no mellor momento da historia da música en galego. Quen negue isto non ten nin idea. Iso si, estamos no mesmo punto de toda a vida no que refire ao público.

Para os galegos a música feita aquí é estrume. Isto non só se ve en que a xente do común non coñece os grupos actuais, independentemente do estilo, senón que tamén se percibe no tratamento cara ás bandas por parte dos medios, dos xestores culturais e da xente das salas, pubs, etc. A xente é unha papahostias e pode pagar 20 euros por ver unha banda de merda que veña de Finlandia, por exemplo, e despois non é capaz de ver os grupazos que hai por aquí.

Nós non escoitamos grupos de aquí que canten noutros idiomas, agás a Metralletas Lecheras ou os Telephone Rouges, que poden cantar no que lles saia dos collóns e continuarán sendo a polla.

P.-Contádeme quen vai sacar o voso vinilo e a historia que hai detrás.

Sacarémolo coa xente de ContraSurco unha vez que superen unha serie de problemas de herdanzas, testamentos, fincas, etc.

P.- Onde foi gravado o disco? Foi gravado por pistas , todos xuntos e por que?

Gravámolo en L.A., nos Manelson Studios. Chamáronnos para gravar un par de temas para unha curtametraxe educativa sobre os efectos do tabaco, mais por un problema cos billetes de volta, tivemos a posibilidade de pasar algo máis de tempo alí e gravar os quince temas do disco. Gravamos por pistas porque non colliamos todos xuntos naquel galpón. No próximo traballo agardamos poder gravar todos á vez para non ter que pasar por ese puto coñazo que supón o momento de ver gravar os solos, as voces do cantante e todo iso.

P.- Sodes fans do vinilo? Que vos parece o rexurdir do formato?

Nós nos sacamos nin sacaremos ningún disco en formato cd. Para iso xa o subimos á rede e que cadaquén o descargue e, se quere, que se faga o cd co Nero. De todos os xeitos, o de gravar só é un modo de presentación; a música tense que dixerir ao vivo.

P.- Cal é o tema do traballo do que estades máis fachendosos e por que?

Gustounos como quedaron especialmente os temas “Juapo” e “Peneira”. Penso que gañaron con algúns dos arranxos que lles fixemos e tamén co rendemento que lles sacou Victor Manelson, o técnico de son encargado da gravación, un austríaco moi simpático.

P.- Coma facedes os temas e as letras, entre todos, individualmente…?

Brais, que é o batería, compón a melodía básica das cancións, que é o que vai tocar Miguel. Miguel compón as liñas de baixo. Eu, que son o baixista, escribo os solos e, finalmente Mon, dille a Brais como ten que facer coa batería.

Para as letras seguimos un algoritmo no que entran en xogos tres factores: a actualidade mediática dos meses con erre (xaneiro, febreiro…), a cantidade media de bistés que come unha universitaria galega media e número de exaculacións retroactivas da cúpula dirixente de Bildu.

P.- Queredes tanto a Rajoy e o seu partido coma para adicarlle unha canción, supoño estaredes moi contentos polo futuro goberno estatal co voso querido Rajoy o mando, non?

A xente non valora a Mariano como se debería e como se merece. É o exemplo daquilo ao que todo galego de ben debería aspirar. Mariano é unha persoa que superou momentos moi duros ao longo da súa carreira política, persoal, etc. É un exemplo de esforzo, traballo e de mala pronuncia dos eses. Cando por fin estea ao mando do Estado español e saia do armario, todo collerá a dirección correcta e poderemos ver como crece de xeito exponencial o negocio para os logopedas.

P.- Que opinades do seguinte:

-Movemento 15-M: Boa xente.

-The Sonics: Inda lles debemos unhas pelas en dereitos por roubarlles liñas de baixo…

-Novedades Carminha: Un bo grupo para escoitaren os modernos do panorama español. Nós somos máis d’O Caimán do Río Tea.

-BNG: Nos seus últimos discos volvéronse moi comerciais.

-As drogas: Só consumimos terbutalina e barrantes.

-Lemmy (e por extensión Motörhead): Motörhead son á música o que Hitler ao fútbol sala.

-Os cartos: Queimariamos todos os bancos con toda a xente que houbese dentro.

-Sonido Alfredo: Nunca os escoitamos, pero apuntámolos.

-A iglesia católica… (os curas) e as outras: Mólanos a popularidade que ten entre certos sectores tardofascistas da xuventude. É algo que, realmente, anima bastante o rito do sexo ocasional, por iso das trabas que poñen estas novas xeracións filocatólicas para algunhas cousas e o animados que están para outras.

P.- De que falades nun tema coma “Peneira”? Esa canción ten un aire psicodélico na melodía que me encanta. Gústavos a psicodelia? (13Th Floor elevators, Electric prunes, 1º De Pink Floyd, Sun Dial…)

Mólanos a psicodelia con raíz autóctona. Os hippies flipaban co LSD e nós flipamos cos mexillóns que teñen toxina. Por iso toda esa prosmada de hippies dos sesenta agora están ou mortos ou son uns putos yupis empresarios e nós só faremos cola no Sergas, que é moito máis digno.

A letra desta canción fai parte dun conxuro que se emprega polas meigas de Muros para quitar o “aire”, unha especie de mal de ollo. No rito que levan a cabo para quitarlle o “aire” á xente din os versos que nos musicamos nesta canción e, se realmente tes o “aire”, unha peneira vira sobre a punta dunha tesoira. É para ver. O certo é que desde que fixemos esta canción as cousas vannos de puta pena, polo que pensamos que temos unha especie de maldición enriba por andar enredando con cousas do demo.

P.- Se acudides habitualmente a concertos, recomendádeme algúns grupos que vos impactasen recentemente ao vivo?

Así a bote pronto… Faamilia Caamagno, John Happy Driver, Deseqilibrio Mental, Ataque Escampe, Samesugas…

P.- Algún grupo(s) que poidades recomendar? Se mercades discos regularmente(ou os descargades, ou o que sexa), recomendádeme algún(s)?

Imos recomendar o grupo que escoitamos nas nosas viaxes cando imos tocar polo país adiante: Ciclos Iturgaiz. Grupazo con letras brutais.

P.- Facedes versións nos vosos concertos e de ser así, cales?

Non facemos versións. Iso é de perdedores.

P.- Próximos proxectos, concertos…despedida e peche.

Un grupo de homenaxe a nós mesmos nos que tocaremos todos os nosos temas a ritmo de cumbia e que se chamará TerbuLATINA. Vivaspañajosdeputa!

O vindeiro venres 21 de outubro a banda toca na compaña de JHD na Esmorga en Ourense, con entrada de balde.
Máis info en http://terbutalina.blogaliza.org/
Descarga a súa música en http://terbutalina.bandcamp.com/

Entrevista a Telephones Rouges

Publicado: 18/06/2011 en Entrevistas

This slideshow requires JavaScript.

P.- Contádeme un pouco a vida e milagros de Telephones Rouges.

MATITAS: Nacimos alá polo 2007. Dende entón fomos experimentando pouco a pouco con todo o que ten que ver coa vida dun grupo: tocar concertos, facer cancións, adquirir e experimental co material que nos podiamos permitir, ir a gravar ao estudo, facer moitas amizades coa música, etc. Estou particularmente contento con certas cousas que conseguimos facer co tempo, máis tendo en conta as limitacións. Xa sen elas, isto sería unha bomba de destrución masiva, honestamente.

RUBENA: Para o segundo concerto da nosa histori,a no 2008, chamáronnos os de SINSAL. Pagáronnos moi ben e tratáronnos como senhores. (agradecidos sempre). Ilusos nós, pensábamos que iba ser sempre así pero nin de conha. Logo outra vez, botáronnos dun concerto cando levabamos quince minutos. Sempre que vamos a Madrid a tocar, Matitas triunfa. Temos a fórmula perfecta para que nun SEAT Ibiza de tres portas caiban cinco persoas e instrumentos, e poidamos recorrer 600 km sen problema. Estas son as nosas virtudes principais. Unha vez tamén , na festa de peche do Woodstock de Portonovo, un local de rock&roll moi mítico da zona, xusto antes de comezar a tocar houbo unha redada policial. Moi curioso todo.

P.- Que tentades transmitir coa vosa música? Que vos gustaría evocar nos miolos da xente con ela?

MATITAS: Pois unha reacción, sexa a que sexa. Que a violencia e tamén o hiptnotismo dos sons que utilizamos axuden a crear unha tensión. Non me gusta a idea de ser unha banda de monicreques facendo unha función de “entertainment”.

RUBENA: A min mentras non fagan palmas coa nosa música, todo ben. Gustaríame transmitir calquera tipo de sensación. O máis interesante da música é cando te fai viaxar e libremente claro. Somos moi mansinhos pero como di Matitas, na nosa música sobre todo o que hai é tensión a punto de estourar. Eso pode ser o que busquemos.

FOSO: Gustaríanos evocar a sensación de vómito indiscriminado nos miolos da xente a causa de subidas de distorsión e volume que afecten malintencionadamente ao sentido do oído

P.- A vosa música pareceme escura, opresiva e asfixiante en ocasións(todo elo no bó sentido), buscades producir ese tipo de reacción/sensacións no escoitante? Se vos digo que poderíades ser a banda sonora ideal dunha nova versión cinematográfica de “Jack the ripper”, con especial enfásis nas esceas mais gore e sanguentas, que me decides?

MATITAS: Pois para o primeiro o mesmo que dixen na anterior pregunta. En relación coa peli, nunca asociei a nosa música cun xénero tan explícito coma o gore, pero é divertido que se dean distintas interpretacións.

RUBENA: Non somos tanto de “socializar” a nosa opresión como nesta película. Soe ser sempre unha viaxe íntima nas que a veces cremos que pode ser interesante que máis xente participe. Intentamos precisamente que esa asfixia da que falas desperte na xente ganas de explotar dunha vez, pero a través dunha realidade interior próxima. Non sei se me explico.

FOSO: Persoalmente a estética das pelis de terror vintage paréceme moi atractiva (as modernas non), aínda que me cagaría de medo vendo calquera película e, por ende, se fixésemos cancións para escenas sanguentas tamén. Pois por isto nos próximos ensaios levarei un cargamento de cueiros

P.- Por que esa mestura de idiomas? Quen fixo a letra de “Du bist dran”? De que falan as vosas letras, teñen un significado concreto ou buscades que cada un saque o seu propio significado?

MATITAS: Mestura natural, non ten máis. “Du bist dran” fíxoa Alex, que é xunto conmigo un dos dous que sabemos alemán. Non penso que haxa significado común nas letras, hai rasgos que si poden ser comúns, e saen desa tensión e enerxía que compartimos todos, nalgo temos que coincidir.

RUBENA: Partimos da diverxencia. As letras escribímolas tres persoas distintas pero ao fin ao cabo sempre conseguimos completar os espazos que deixa cada unha delas e finalmente si que poden constituirse como un discurso homoxéneo. Un bicho de catro cabezas. As letras son pinceladas inconexas sobre aburrimento, dispersión, concentración, relacións multiorgásmicas de tendencias suicidas e movidas polo estilo.

P.- Por que grabar con Arturo Vaquero en Abrigueiro? Como foi?

MATITAS: Pois foi bastante ben, pero quizáis algo apresurado. É un estudo que está moi ben para poder gravar en directo e cunha boa selección de previos e micros. Gravamos alí porque tiñamos boas referencias doutra xente coñecida.

RUBENA: Conhecíámolo de amigos que gravaran alí e quedaran moi contentos co trato e os medios. Despois eu tamén estivera alí gravando o segundo EP de Cudevaso e molárame moito tanto o lugar como as instalacións como a actitude de Arturo que pese a ser un grande desto, está aberto a propostas e é moi comprensivo. O disco de Telephones Rouges gravámolo en dous días. Foi todo moi precipitado, pero obtivemos un moi bo resultado creo. Agardamos que para próximas aventuras contemos con máis días e máis cartos.

FOSO: Foi unha experiencia moi enriquecedora para min, basicamente porque non estou metido neste mundo de xeito profesional e non teño nin puta idea

P.- Como valorades a elección da revista Mondosonoro do voso traballo coma mellor demo do ano 2010 da sección de Castela-León-Galicia?

MATITAS: Positiva, claro. Aínda que afortunadamente non é unha demo e o temos como disco definitivo en vinilo.

FOSO: As críticas ou olladas cara nós son ben recibidas, sexan positivas ou negativas. Ás negativas sempre buscaremos a fonte e averiguaremos os seus domicilios particulares para cometer o atentado terrorista pertinente dada a nosa natureza integrista e intolerante

P.-Coma chegades a contactar con Mama Vynila? Sodes fans do vinilo?

MATITAS: O contacto estableceuse por correo, logo xa fomos avanzando nas conversas ata poder finalmente vernos e dar concertos por Catalunya, onde nace o selo da man de Gustavo. Estamos moi contentos e agradecidos con Mama Vynila, foi un paso adiante dende logo.

A gústame moito máis o vinilo. Unha xoia para coleccionar, un son máis cálido normalmente, máis exclusivo tamén. Obriga a pinchar coa agulla. Quen queira comodidade non ten máis que almacenar nun disco duro.

RUBENA: Foi unha coincidencia fantástica. A Gustavo, que é quen leva o selo, chegoulhe ás mans unha copia do recopilatorio Galician Bizarre. Escoitouno e molámoslhe. Púxose en contacto con nós e todo funcionou dende o principio. Chegou no momento perfecto e a coincidencia foi total. Despois de meses mandando discos a moitas discográficas e tendo o silenzo por resposta en moitos casos, xa nos encaminhabamos cara a autoedición hipotecando os nosos chalés en La Toja e os nosos Mercedes.

FOSO: Máis que fans do vinilo somos fans de Gustavo. Escoitando o disco en mp3 e despois en formato vinilo creo que vou ter que comprar un prato urxentemente e facerme fan incondicional. Qué diferenza, mimadriña

P.– Se vos pido que me recomendedes discos ou grupos para empaparme deles e ver a luz(ou poñerme máis cego, ao voso gusto), cales me recomendaríades?

RUBENA: Eu discos diríache un que pouca xente fala del pero que me parece memorable e moi a reivindicar, o “Jeopardy” de The Sound e logo grupos pois comenzado por Galiza, Zoofilia-aa, Le Cûl, Miguel Prado, Mullet, Fluzo, Malandrómeda, Aurelios Raum, Diadermin, Disco Las Palmeras! e no resto do Estado, Los Ginkas, Piñata, Za, Fabuloso Combo Espectro, Betunizer, Caballo Trípode, Montañas, Sonido Alfredo, AA Tigre, La JR, Lüger, Au… Do resto do mundo pois o último que ando escoltando e que me flipa son: Above the Tree, Julian Lynch, Suuns, Emeralds, Gold Panda, Evols, Women, A Sunny Day in Glasgow, Ducktails, Times New Viking…

FOSO: Eu estou a voltas con The Reegs, estou descubrindo a Scientists e tamén me quero empapar contigo cos Ket Kolomper. Dos que xa me empapei e recomendo encarecidamente son Langhorns, que para min son como unha segunda pel

P.- Que pode esperar alguén que vaia por primeira vez a un dos vosos bolos? Facedes versións doutras bandas?

MATITAS: Pois non che sei amigo, iso q o pense a xente que veña aos concertos. E non, lamentablemente para a SGAE non facemos versións doutras bandas. Algo fixemos no pasado, e algo caerá no futuro supoño.

RUBENA: Depende que busque. Se queres ir a tomar unha copa e charlar cos teus colegas escoltando música agradable de fondo vas de cu. Se buscan algún hype ou algo que mole tamén vas de cu. Se eres un trapalleiro, un pouco cafre e freak e vives os concertos, pois valo pasar guai.

Ao principio faciamos bastantes versións pero agora non temos ningunha no repertorio, a última que fixemos foi a de 122 hours of fear dos Screamers pero xa fai tempo.

Foso.- Como mínimo que agarde unha labazada sónica, e se o concerto sae ven levará unha tunda. Se só leva unha labazada o concerto foi unha merda

P.- Como compoñedes a vosa música? Todos xuntos, cada un ven cun tema…

MATITAS: A composición é conxunta sempre. As ideas ou motivos dos que partimos ou ben nacen dun ou espontáneamente ensaiando, que resulta máis agradable.

FOSO: As cancións aparecen do xeito máis inesperado nos currunchos máis ocultos, sendo 2, 3 ou 4 os que esteamos tocando ou improvisando . Tamén houbo ocasións nas que cada quen veu con ideas sacadas individualmente ás que despois lles demos xeito os demáis ou xa directamente, aínda que en menor medida, de xeito unilateral dictatorial impoñemos ideas uns sobre outros utilizando métodos de tortura dos indíxenas greenlandeses

P.- Brevemente, que opinades do seguinte:

-Joy Division

MATITAS: Discos e cancións soltas imprescindibles na miña banda sonora. Aínda que certo isto quedaría ben dicilo na VICE.

RUBENA: Co Unknown Pleasure comecín a psicoanalizarme.

FOSO: Mágoa que o moderneo actual beba daquí. Co que hai que padecer, non é porque me desagraden pero oxalá non tivesen existido

-Tomata du Planty

MATITAS: Actitude e máis actitude.

RUBENA: Un grande esquecido e moi a reivindicar.

-Radio Océano

MATITAS: Alí estiveron.

-Bildu

MATITAS: Esperanza.

RUBENA: Democracia.

FOSO: a única boa noticia das eleccións

-Sparks

RUBENA: Terei que escoitalos. Hai e houbo tantos grupos, que faise complicado ter tempo para todos

-The Scientists

MATITAS: Melodías con sabor a cloaca.

RUBENA: O Salmon sempre che pon un coitelo no pescozo e susúrrache ó oído

FOSO: acostumando o oído

-Killing Joke

FOSO: sorprendido co último disco, aínda que non escoitei moito máis

-Movida madrileña

MATITAS: Non conecto especialmente con iso, pero foi importante na súa época.

RUBENA: Todos os artistas soterrado que foron realmente os que tiveron algo de parte nesta historia son os que me molan, sobre todo os plásticos e audivisuais. Logo hai unha capa moi espesa de parásitos que se intentaron e se intentan alimentar desa época de efervescencia.

-Obama

MATITAS: Cara visible do filial do FMI.

RUBENA: Patetismo ilustrado. Cortina de fume

FOSO: Bush?

-Eskorbuto

MATITAS: Punk.

FOSO: a las elecciones

-Einstürzende Neubauten

MATITAS: Fütter mein Ego.

RUBENA: Despois de trinta anos, siguen sendo a puta ostia. Vinos no Primavera, foron demenciais e deron unha lección de actitude difícil de comparar.

P.– Que pensades da actual efervescencia de bandas galegas? Vedes positivo o uso da língua propia ou parecevos algo anecdótico sen mais?

MATITAS: Positivo, é bo que haxa cousas que facer e que a xente o aproveite. O da lingua é bo xa que personaliza en parte unha maneira facer as cousas, de pensalas.

RUBENA: Hai unha parte da cadea que está coxa. Faltan salas realmente comprometidas coas bandas de aquí, festivais que aposten decididamente pola música que se está facendo. Segue a ser patético ter que pagar por tocar, con contadas excepcións claro está

Foso.- Baixo un punto de vista práctico véxoo positivo por unha simple cuestión cuantitativa de número de galegofalantes con respecto a outros idiomas. No tocante ao artístico que cada quen faga o que lle pete coa súa música e se o que fai coa voz debe ser unha letra nalgún idioma concreto ou cacarexos ou berreos ou ladridos…

P- O tema “Toma o caminho” recordame aos Screamers, que pensades da súa música e actitude? Sorprendeme moi gratamente escoitar esa influenza na vosa música(recoñecida por vos ademais), penso que é un grupo inxustamente olvidado(que non deixaran ningún disco oficial axuda, claro).

MATITAS: Grupo de culto si. Mestura entre a inmediatez punk co cósmico da música alemana dos 70. Resultan terriblemente atractivos e persoais.

RUBENA: Os Screamers eran a ostia. Foron unha exhalación, pero deixaron un legado aínda por descubrir.

FOSO: Síntome emocionalmente superado por este halago comparativo

P.– Contademe cales serán os vosos próximos movementos se os sabedes?

MATITAS: Pouco a pouco, concertos, máis cancións, algunha gravación, iremos vendo.

RUBENA: Ir a praia e logo polas noites a Canelas a bailar.

FOSO: Editar un split cos Piñata, do cal os Telephones iremos ao estudo no verán. Tamén estamos buscando bolos na nosa vila natal ou como moito arredores en épocas estivais para poder promocionar o noso EP. Xa tirando para o outono temos pensado volver

P.- Que vos gustaría que vos preguntara e que respostaríades a esa hipotética pregunta?

MATITAS: Van moitas preguntas xa, así que molaría que preguntaras por tomar unhas cañas. Eu diríache q si, encantado.

RUBENA: Pois molaría que nos preguntaras en que festivais vamos tocar este verán. Responderíamos que para tocar en festivais en Galicia non estamos na “onda”. Todo demasiado hermético e endogámico.

Foso.- P: Non credes que xa vos chega de facer o parvo e non deberiades dedicarvos a procurar emprego, moza e formar unha familia coma deus manda baixo ameaza de aplicarvos a lei de preguiceiros e maleantes? R: Si, Foso polo menos xa ten traballo e bai camiño da rectitude máis pura e absoluta

P.- Et pour terminer….algo que engadir?

MATITAS: Rubena fixo o amor con Foso Común nos baños da sala Capitol.

FOSO: Aceite de oliva, vinagre de Módena e un pouco sal.

Descarga o seu E.P. en http://telephonesrouges.bandcamp.com/album/radiocontrol-ep
Mais info en http://www.myspace.com/telephonesrouges.
Merca o vinilo en http://www.mamavynila.com/

Algúns diredes: “Mandanabo, aqui deixades entrar a calquera”, pero non saquedes conclusións precipitadas, os Metralletas Lecheras son boa xente (a pesar do pasado dalgún dos seus compoñentes),  e mira, coma se non o foran, aquí o que nos importa maiormente é a música. Que teñen ese nome pola compulsiva e desmedida afición onanística dos seus membros? Pois vale, que queredes que vos diga??, teño pinta eu de Jorge Javier Vazquez??(xa sei que non me vedes, pero non a teño, palabra!). É isto unha nova versión a galega do Tomate??Non, non…antes a morte (dixital, se comprende). En fin deixóme de rollos e quedades coa conversa cibernética e desacompasada que mantiven cos Metralletas, o motivo?? Pero é que teño que dicilo todo? O seu novo artefacto sonoro, “Melodías para romanos”, dispoñible para escoita e descarga dende http://metralletaslecheras.bandcamp.com e tamén en vinilo, editado polo selo madrileño Bowery records.

A banda estará presentando o seu traballo acompañados por Le Cul o vindeiro 10 de xuño a partires das 22:00 h. no Pub Cachán de Compostela. Isto é o que me dixeron(que non é pouco).

P.- Imos ser orixinais, contádeme un pouco a historia da banda e quen a forma.

CAMILO: A banda a formamos Rafa (guitarra e voz) e Camilo (batería) na primavera do 2007 xusto cando acabábamos de deixar ás nosas mozas que eran supermodelos. Logo no 2009 entrou Zé Pequeno (baixo e voz) porque precisábamos axuda para cambialas bombillas do local de ensaio xa que entre dous era unha tarefa difícil e perigosa. Rafa aguantaba a escaleira, eu subíame a cambialas e con Zé xa foi perfecto porque el suxetaba as caixas valeiras das bombillas. Xa a finais do 2010 entrou Rubén Domínguez (Farfisa) e xa todo foi a puta bomba!
P.- Cal é a intención ao montar a banda? Tendes algún mensaxe que transmitir ou todo responde ao puro hedonismo?

CAMILO: En principio 100% hedonismo. Agora, cada vez máis, nos damos conta de que ademais de divertirnos nós e procurar divertir á xente temos un carácter divulgativo moi pronunciado. Facemos videos sobre temas moi diversos: arqueoloxía, historia de Galicia, etnografía, parapsicoloxía, filoloxía. Somos uns homes renacentistas. Somos xente moi preparada.
P.- Que influenzas tanto musicais coma doutro tipo tendes ? Quen é o voso tocador de aspiradoras favorito?(é unha aspiradora o que se oe en “Faire l’amour”?)

CAMILO: Nosas influencias musicais son moi amplas e diversas dependendo ao integrante a quen lle preguntes. Pero quizais teñamos como punto común o POP entendido éste como estilo amplísimo que abarca dende os clásicos dos 60’s ata chegar a hoxe con xente como Ariel Pink’s Haunted Graffitit. E en relación ao PUNK coido que ningún de nós somos grandes consumidores de PUNK, quizáis Rafa si que lle meta máis a orella aos grupos PUNK e CHATARRA pero no fondo somos uns poperos de mierda.
Rafa Anido é, moi posiblemente, un dos poucos humanos que rexistrase nun disco un solo de aspiradora. Sen dúbida el un referente mundial nesa disciplina.

RAFA ANIDO: Influenzas musicais fáloche do que mais escoito ultimamente: Fabianne del Sol, Tyrades, Big Black, Suede, Animal Collective, Disco Inferno, Le CÚl, Telephones Rouges, Camera Obscura, La Casa Azul, Sexareenos, Tycho, Deerhunter. Tamén inflúeme moito a parasicoloxía: Miguel Blanco, Teresa Cabadas, Iker Jimenez, Jimenez del Oso, La zona cero e tamén o galicianbizarre: Cañita Brava, Tojeiro, o tipo da hormigonera,José Blanco Pazos, Manuel Barca Domínques.

O da aspiradora non e a 1ª vez que o fago, nunha gravacion de Estoy Friki utilicei o tubo da aspiradora.
P.- Que tal a experiencia con Arturo nos estudios Abrigueiro? O sitio está moi aillado, chegastes a temer pola vosa vida ou a ser devorados por algunha besta salvaxe?

CAMILO: Gravar con Arturo e o seu can lobo está moi ben, é un gran profesional e mellor persoa. Ir a Friol mola, nunca tivemos problemas por esas terras. Rafa disque veu mesmo a un par de koalas por alí colgados duns eucaliptos.

RAFA ANIDO: A min encántame ese tipo de sitios , máis agrestes se cabe e andar espido por eles. Alí en Abriguiero pola noite non se escoita nada, so cans lonxanos, é moi bonito, sobre todo algo chuzado.
P.- Como é o voso proceso compositivo? A gravación foi feita gravando todos xuntos? De ser así, credes que é o mellor xeito de gravar e por que?

CAMILO: O noso proceso compositivo consiste en chegar ao ensaio e tolear a Cristo. Cando o temos ben toleado o deixamos rexistrado nunha cinta de cassete porque tralo proceso sufrimos dores de cabeza fortísimos e témonos que deitar a botar unha siesta nunhas padiolas que instalamos alí no local de ensaio. Logo espertamos e xa facemos vida normal.
A gravación foi moi ben porque somos uns musicazos da hostia. Case todos os temas sairon en 2 tomas. Primeiro gravamos batería, baixo e guitarra á vez e logo metemos ás voces e o Farfisa. A min (Camilo) gustaría algún día facer unha gravación 100% directo como o “Kick out the jams” dos MC5 con chavalas en pelotas berrando no estudio.

RAFA ANIDO: En canto ao proceso de gravación coido que o importante é captala enerxía, non entendo todas esas parvadas de que se gravas en directo cólanse cousas polo micros. Un dos mellores discos da historia, o Funhouse dos Stooges, se escoitas as pistas da batería, alí cólase de todo!! Qué importará iso se o resultado é grandioso?
P.-Por qué “Ana de Palacio” se chama así?

CAMILO: Supoño que porque a os seus pais lles molaba o nome de Ana. Logo xa o dos apelidos… iso non se elixe amigo!!!

RAFA ANIDO: Era ou é (non sei se morreu ela ou a irmán) moi opusina. Os do Opus nunca deberían ser ministros, polo menos nuha democracia. Hai unha cancion de Estoy FriKi que tamén se chama así.
P.– Coma foi o contactar cun selo madrileño coma Bowery records?

ZÉ PEQUENO: Demos con Bowery nun anuncio de contactos da Voz de Galicia. A ambas as partes nos seduxo o que se nos ofrecía e o prezo e acordamos darnos un revolcón.

RAFA ANIDO: Coñecíamos a Santi e Araceli de Bowery de fai tempo, cando soubo de nós interesouse o primeiro, supoño que o toque mongolo en plan Rizillos ou Dickies que temos axudou moito.
P.- Sodes fans do vinilo? Credes que é mellor soporte musical? E que pensades da súa suposta volta?

CAMILO: Si que o somos. O vinilo é o mellor soporte para perdurar e para existir. A xente que che merca o vinilo é porque o quere de verdade, o cd o descarga, o perde e o raia calqueira. O bandcamp e o mp3 son xenais para a difusión pero son moi volátiles. Hai que ser moi disciplinado e ter alma de coleccionista de vinilos (precisamente) para ter una arquiivo de mp3 perfectamente ordeado.

RAFA ANIDO: O vinilo nunca se foi sempre os merquei dende que empezei a escoitar música. Tamén nunha época pillei cds-posavasos deses. Todos sabemos cal foi o resultado dese fornato…
P.- Como definides o voso estilo musical se é que o facedes?

CAMILO: Eu no seu día falei de “instropunkpopsurf” e “gastropunk” e Zé pola súa banda falou de “new age revival”. En realidade non é un tema que nos preocupe pero somos conscientes de que o que nos quera etiquetar o vai ter difícil.
P.- Brevemente, que opinades do seguinte:

CAMILO:Conde Roa – Es un tipo que de hai sinco años a esta parte es un fuera de seria y se acabó”. Non, agora en serio, penso que vai esquilmala (pouca) cultura underground (que quedaba) en Santiago.
Derribos Arias – Poch é xenial. Tiña temas un pouco truños pero era un divertido.
Os indignados – Deberían intentar acampar onde haia herba. Mola máis.
Radio Océano – Son antergos nosos, non?
Wire – Sei que levan bandeiras rosas por un día que mirei a Rockdelux. RUBÉN: Aburrímonos pronto de tocar as cancións por iso duran tan pouco.
Drogas – Por sorte vivimos nun lugar privilexiado para a práctica dese deporte.
The Sonics – Amos
The Buzzcocks –Meu grupo punkpop favorito.
Iron Maiden – Foi a responsable de que nos 70’s nalgunhas vilas inglesas lles botaran prozak nos depósitos da auga.

RAFA ANIDO:

Conde Roa- Ten pinta de chungo, vieja guardia, pero imos darlle unha oprtunidade.
Derribos Arias- O Poch era un persoaxe sen pose, enfermou e gracias a iso retirouse a tempo da escea para non dar pena.
Os “indignados”- Estou nun 85% a favor deles,pero teño que recoñecer que non estou colaborando moito a verdade
Radio Océano – Eran míticos, pero escoitando o disco quedei bastante decepcionado a verdade. o 1º de Siniestro Total é insuperable. E o mellor o 1º de Viudad Gómez tamén está ben.
Wire – É un dos grupos cunha evolucion do máis radical que coñezo. O do principio… aquelo do punk intelectual con grupos como Gang of Four.
Drogas – O licor cafe, ainda que cando non teño moza tomo postre de máis.
The Sonics: Os primeiros quizais, o seu 1º single é o do ano 1963, igual antes Link Wray e Joe Meek.
The Buzzcocks- Molan moito as melodías e eran de Manchester.
Iron Maiden – Demasiado heavy metal escoitado de chaval que a nivel de influenzas serviu de pouco.
P
.– Que opinades da actual escena musical galega? Moitas bandas, poucas bandas, moita calidade, pouca calidade? Responde a xente nos concertos ou non?

ZÉ PEQUENO: Está estupenda de saúde e moi infravalorada. Págase moitísimo mais polos grupos que veñen de fora que en moitos casos non lles temos nada que envexar. Habería que empezar a cambiar a conciencia de ser sempre os “grupos locais que só serven para telonear”, só así poderíamos falar dunha escena galega.

RAFA ANIDO: Hai moitos grupos interesantes pero como di Zé só somos teloneiros dos de fóra sendo mellores moitas veces. Unha magoa. Temos a Le Cúl, Telephones Rouges, Lee Van Cleef, Franc3s, Miguel Prado, Samesugas, Homens, Diardemin, Señor Señora, Los Masoquistas, Los Santos, Zoofilia, Mano de Obra, Televisores, Fluzo, Malandromeda, Bulldozers, Noise Project, Carrero Bianco, Emilio José…
P- Tendes dado algún bolo fora de Galiza? De ser así que tal recibe a xente os temas en galego?

ZÉ PEQUENO: Si, por exemplo en Madrid. Ali non hai ningún problema por cantar en galego, a xente é bastante mais madura nese sentido. Todos consideran un grupo español a Dover por cantar en inglés, algo que aquí alguén cho discutiría se non cantases en galego. Nótase que alí están mais en contacto co resto do mundo civilizado.

RAFA ANIDO: Tocamos de vez en cando en Madrid. Alí aceptannos ben. Xa nos coñecen. O idioma o ven como un dos nosos instrumentos, defendemos a nosa lingua pero non en plan político. De feito tamén tocamos en castelán se nos peta.

CAMILO: Bueno, tamén tocamos en Ferrol e bastante ben, si. Houbo xente que nos preguntaba de onde eramos pero con google maps lles explicamos guai.
P
.-Por que titular o disco “Melodías para romanos”(non vale responder, porque non? Jaja)

CAMILO: O título do disco ven dun día que estabamos ensaiando e subidos ao muro da finca vimos a un par de nenos de nacionalidade rumana dándoo todo e berrando “rock’n’roll”. De ahí ven. Son melodías para romanos* (Os vellos aos rumanos lles chaman romanos).
P.– Cales son os vosos próximos proxectos?

ZÉ PEQUENO: Temos en mente gravar unha película tipo “Yellow Submarine” así moi psicodélica e tal, pero é moi complicado por falta de recursos. Tamén nos gustaría gravar un videoclip, ou facer un de debuxos animados co After Effects. Rafa tamén está pensando en ter un churumbel.

RAFA ANIDO: Rematar de vender as copias do 1º disco, gravar o segundo máis ala dos Ancares, facer un videoclip adicado as pelis de pelos 70’s e escomenzar a facer surf.

P.- Dicide o que queirades!(se queredes)

Os Metralletas imos estar aquí un bó rato jodéndovos a puta cabeza. Xa está!

Máis info: http://www.myspace.com/metralletaslecheras

Entrevista con Os Royalties

Publicado: 19/04/2011 en Entrevistas

Hoxe falamos cunha das mellores bandas de rock and roll potente da Galiza, os composteláns, Os Royalties; cun disco  as costas tan solvente e conseguido coma o seu “Sen volta atrás”, tentamos coñecer algo mais sobre o que move a esta banda de guerreiros do rock and roll, e isto é o que nos contaron.

P.- Contádeme cal é a vosa formación actual, e un pouco a vosa historia ata chegar a ela?

 Os Royalties, é un trío de rock formado inicialmente por Soni (Baixo e voz), Dani (Guitarra e coros) e Miguel (Batería e coros) comezan o seu escarpado e duro camiño musical no verán de 2006. Os tres membros, xa procedentes doutras formacións como Redullos ou Las Fulanas reflexan nas súas composicións as súas influencias dos grupos anteriores, do punk-rock e do rock & roll, conseguindo que, o son dos Royalties sexa o que andaban buscando, rock cunha potencia atronadora, riffs de vertixen  e melodías desgarradoras que saben a blues e a soul cantado en galego. Isto converte a súa música nunha identidade propia da banda que reflexan claramente en calquera dos seus tres CD’s, O primeiro en 2007 Quero Rock & Roll, o segundo en 2009, Avance de nova temporada e o terceiro Sen volta atrás. Todos eles producidos, editados e distribuidos por Royalties.

Despois de percorrer Galiza dende Ribadeo ata Tui e dende A Coruña ata Ourense, despois de ter participado en festivais como “Rock en Costa” en Santiago, “Festa a Nosa” en Lalín, “Parrocheira Rock” en Ferrol, Festival dos Abrazos” de Santiago e ter participado no programa de “Revelando voces” do Concello de Santiago, o noso batería Miguel ten que abandonar a banda. O trio convértese en cuarteto cando a finais de 2010 incorpóranse á banda, Lucas (Batería) e Fedello (Guitarra) procedentes de bandas de blues (Dixie Town) e punk rock (Última Sacudida) respectivamente.

O motor xa está engrasado, e buscando cada vez unha mellor posta a punto, os Royalties xa están de volta.

P.-Por que un nome coma Royalties? A que fai referencia?

Sony: Veñen ser os dereitos de autor, iso que está tan de moda ultimamente e que crean tanta polémica.

P.- Cales son as bandas ou músicos que vos empurraron a querer tocar nunha banda de rock? Cales son as vosas referencias musicais?

Lucas: Mountain; Sony: Miguel Rios; Fedello: Skarmento, Tiro na testa, Dani: Raid e Shirban (Dous grupos Pontevedreses que xa non existen), como referencias Danko Jones, Jim Jones revue, Chuck, Little Richard…

P.- Por que cantar en galego? Credes que é un obstáculo, unha vantaxe ou que é indiferente?

Sony: Porque é a lingua que emprego sempre e na que sinto máis cómodo cantando. O rock é universal, non entende de nacionalildades.

Polo lugar onde vivimos, debería convertirse nunha vantaxe, aínda que en moitos casos funciona no sentido contrario, son cousas que so pasan en Galicia.

P.- Encántame o son do disco, onde foi gravado e como, todos xuntos ou por partes? E por que escoller esa forma?

 Sony: O disco foi gravado no verán do 2010 en San Román (Cedeira), nos estudios Aboryginal Recors con Gerardo Calvo e coa axuda de Dani Blanco.

Primeiro gravamos as bases rítmicas (baixo e batería) xuntos e logo fomos incorporando o resto de instrumentos e arranxos.

P.- Gústame moito coma queda a harmónica en temas como “Bipolar”, de quen foi a idea de incorporala a vosa música? E o mesmo cos ventos que se escoitan en temas coma “I want your love”(e o órgano), pensades darlle mais protagonismo en próximas gravacións? Acompáñanvos en directo?

 Dani: A idea de incorporar a armónica foi de Miki, no caso dos ventos e do órgano, decidiuse no proceso de gravación entre todos. Para os ventos, viñeron Trompy, que xa ven acompañándonos dende o Ep “Avance de nova temporada” co tema “As cruces”, Valentín e Aitor Alkorta con Trombón e teclados respectivamente propúxoos Gerardo xa que nos non os coñecíamos. Por último o Didgeridoo en “Sen Volta atrás” está tocado por Gerardo.

Sony: Máis protagonismo creo que non sería posible, aínda que sempre contaremos cos metais de Trompy en vindeiras gravacións.

P.-Como nace un tema coma “Vaca”? Recórdame a The A-Bones, gustanvos?
Sony: Pois se coñecedes algo aos xaponeses Thee Michelle Gun Elefant, será ahí onde atoparedes a referencia.

P.- En que vos inspirades para compoñer os temas?

Sony: En comics ou series dos 90.

Dani: En experiencias, sensacións, malos momentos…

P.- Facedes algunha versión nos vosos concertos e de ser así, cales?

 Sony: Walking the Dog (Ruffus Thomas), Get the Horn (Gluecifer), Search and Destroy (Iggy Pop), Black Honey (The BellRays) Blitzkrieg Bop (Ramones), No Class (Motorhead).

P.-Dicídeme co menor número de palabras posibles algo sobre:

– Motorhead:

Sony: Cando escoitarei un directo con bo sonido?

Lucas: Caña

Fedello: Grandes

-Chuck Berry:

Sony: O rei do riff rockanroleiro

Fedello: Tamén grande

Lucas: Crack

-Angel Espadas

Sony: O rei de copas

Lucas: Xenuino.

Fedello: Banana

– Little Richard

Lucas: Forza.

Dani: Referente

-Metal (música)

Fedello: Coiro

-Centrais nucleares

Fedello: Banana.

Dani: Actualidade sen comentarios.

-Fame Neghra

Sony: Compartín escenario con eles no meu primeiro concerto na praza de Cervantes en Compostela no 1991.

-Lp (vinilo)

Sony: A solución a pirateria.

P.- Que valorades máis, a técnica ou a a inspiración a hora de escoitar música e compoñela?

Sony, Lucas, Fedello  e Dani: A inspiración, en canto á teoría, aínda imos polo primeiro tema.

P.- Como está a movida rockeira por Santiago? Ten moito apoio?

Sony: A movida rockeira creo que está mellor que nunca, no sentido de que hai moitas bandas cunha gran oferta de estilos. Apoios os de sempre, ningún importante en época de crise.

P.- E da música galega en xeral que bandas vos chaman a atención? Credes que hai bo nivel en xeral?

Sony: As bandas da xurásica (Samesugas, The Homens e Luomo di gomma, Tommy gun)

Fedello: Skarmento, Última Sacudida, Tiro na Testa e Second Army.

Lucas: Los Reyes del Cao.

Dani: As bandas xurásicas, Bulldocers e Black Panda entre outros.

P.- Cal ou cales son os últimos discos que mercastes e que bandas novas(de calquera sitio do mundo) vos están sorprendendo ou gustando agora mesmo?

Fedello: Against me e White crosses.

Lucas: Growners Mushrooms

Sony: Último en mercar Buckcherry (o último), gustando os de sempre Hellacopters.

Dani: Dixie Town (Fat and Superb) e gustando The Jim Jones Revue, Dollhouse, Boozed, The Chuk Norris Experiment…

P.-Cal é a canción ou cancións da que estades mais orgullosos das rexistradas no voso disco?

Sony: Creo que Predicador Blues é para min un tema redondo en canto a forma de composición, execución e gravación.

Dani: Eu non sabería especificarche unha en concreto, todas teñen o seu encanto, quizais, acabo antes dicindo que de todas, a que creo que lle falta algo é a Bola de canón porque foi unha das que deixamos para o final.

P.- Que lle dirías a alguén que non vos coñece para que acudira a un dos vosos concertos?

Sony: Que se tome unhas birras antes de que comecemos e que se poña diante do escenario para que os decibelios lle batan no peito ata quedar atrapado polo R&Roll.

P.- Cales son os vosos plans futuros?

Lucas: Seguir tocando.

Sony: Saír na entrevista de Rockisome.

P.- Dicide  o que queirades( se queredes jeje).

 Dani: Gracias e sorte co voso blog.

Lucas: O que queirades.

Mais info: http://www.myspace.com/osroyalties

Coma prometimos, aquí temos a entrevista con The Brosas, unha banda de potente rock and roll cru e o fígado.

Estas foron as respostas que Rubén, guitarra, e Bernardo, batería, fixeron as nosas preguntas. Dende xa, estamos agardando  poder botarlle a orella enriba a ese próximo disco, que de seguro, será toda unha declaración de auténtico e potente rock and roll, ladys and gentlemen, con todos vostedes, The Brosas.

P.- Quenes formades The Brosas, contádeme un pouco a vosa historia?

RUBÉN: En The Brosas somos catro: Bernardo (Batería) Paez (voces) Lorenzo (baixo) e Rubén (guitarra). A banda naceu en febreiro/marzo do 2009, Bernardo e eu falamos de montar un grupo de rock and roll e comezamos a buscar xente e a facer cancións. Non atopamos unha formación estable ata novembro, con varias entradas e saídas no grupo, que foi cando entraron no grupo Paez e Lorenzo, e dende esa estamos dándolle xuntos, e que dure moitos tempo.

P.-De onde ben o nome é que significa The Brosas? Por que vos chamades The Brosas?

RUBÉN: Unha “brosa” é como se lle chama no galego da nosa zona ós “machados”. Cando nos puxemos a pensar un nome para o grupo tiñamos claro que tiña que ser en galego, e mellor que fose unha palabra exclusiva da zona, buscando un nome máis orixinal, e a primeira que se nos ocorreu foi a de BROSA.

P.- Cales son as bandas ou músicos que vos fixeron querer tocar nunha banda de rock? Que grupos
vos influíron e vos inflúen coma banda?

RUBÉN: No meu caso persoal foron os AC/DC, con 12 ou 13 anos escoiteinos por primeira vez e dende aquela seguen comigo. Sen dúbida son a banda da miña vida e a que me puxo unha guitarra nas mans. No referinte as influencias do grupo, son varias, tantas como membros ten o grupo. Dende eu que de sempre escoitei rock and roll a Paez que se pasa o dia co grindcore e o brutal-death, queiras ou non a música que levas escoitando toda a vida inflúe á hora de facer as túas propias cancións.

P.- Por que cantar en galego? Credes que é un obstáculo, unha vantaxe ou que é indiferente?

RUBÉN: A elección foi sinxela, ou máis ben non houbo elección. Tódolos membros que pasaron polo grupo son galego-falantes polo que creo que é un resultado lóxico. No referinte a segunda cuestión, cantar en galego non é nin un obstáculo nin unha vantaxe, para nos é un honor, que se seguen así as cousas, dentro de pouco os rapaces galegos case nin poderán ter
BER-Ninguén lle pregunta a ACDC ou a IGGY POP porque cantan en inglés, xa nos costa bastante expresarnos na nosa lingua como para usar outra…

P.- Credes que hai cada vez máis grupos cantando en galego e que a xente cada vez os apoia máis ou o contrario?

RUBÉN: Pois non sabemos si hai máis ou menos grupos que canten en galego, o que si sabemos é que nos gustaría que houbese moitos máis. O que se pode ver é que hai festivais e asociacións por todo o país apoiando a música en galego, o que está ben, pero non parece que sexa suficiente, xa que a situación da lingua cada vez vai a peor.
BER- En Burela estamos nunha especie de oasis lingüístico porque se fala moito galego, pero no resto de vilas e cidades a min dáme a sensación de que non se fala moito galego, que creo que é a forma mais importante de apoialo

P.- De que falan as vosas letras? A que lle dades máis importancia, á música ou as letras?

RUBÉN:De todo un pouco, do que nos gusta e sobretodo do que non nos gusta, pero todo dende unha óptica de ironía e sacarmo, o que non queremos e “adoutrinar” a ninguén, pero tampouco calar a boca co que vemos que vai mal ó noso arredor. Tanto a letra coma a música deben ter un equilibrio nunha canción, non creo que lle deamos máis importancia a unha que a outra.

P.-Cal e o voso soporte musical preferido? E que pensades do vinilo e da súa “suposta” volta?

RUBÉN: Sinceramente calquera que logre achegar a música á xente. Non están as cousas hoxe en dia para pecharse á fórmula tradicional de: disco, discográfica, distribución, tenda de discos etc. As cousas cambiaron moito nos últimos anos e calquera formato que axude ós grupos chegar a máis xente é válido. No referinte ó vinilo, está claro que sobrevivirá ó CD, ó DVD, ó blue-ray etc. É algo totalmente diferente.
BER_ para min o vinilo é o mellor soporte, o CD está demostrado que é unha basura , sen embargo para o dia a dia uso o mp3, pedazo de invento

P.- Tendes pensado gravar algo a curto prazo, un disco ou similar?

Estamos pensando en entrar a gravar en abril o noso primeiro traballo, xa case temos elixido o estudo de gravación e os temas que imos gravar. Agardamos que todo saia ben e que para comezos deste verán xa teñamos todo listo.

P.- Dades moitos concertos? Tendes moito repertorio propio e que versións facedes se facedes
algunha?

RUBÉN: Os que van saíndo, que ogalla foran moitos máis, pero tal e como están as cousas non nos queixamos. Imos pouco a pouco, cada vez estamos máis contentos de como nos saen os concertos que é o importante. No referinte ó repertorio, soemos tocar uns 40 minutos aproximadamente, e todo o que tocamos son temas propios agás unha versión do NO CLASS dos Motörhead

P.-Dicídeme co menor número de palabras posibles algo sobre:

– Motorhead:

RUBÉN: O verdadeiro Rock and Roll
BER- XEFES

-Nine Pound Hammer:

RUBÉN: Bo grupo de rock and roll, aínda que prefiro ós Nashville Pussy

-Mariano Rajoy:

RUBÉN: Sería moi doado poñelo a pingar, pero penso que quen máis o descalifica, e mellor o fai, é el mesmo cada vez que abre a boca.

BER- Personaxe

-Eskorbuto:

RUBÉN: Dicir e facer o que queiras e cando queiras sen che importar nada máis.

BER- historia triste

-TV:

RUBÉN: Un medio que podía ser o “todo” para a cultura, e que por desgraza é a “nada”

BER- mestoiquitando

-Slayer:

RUBÉN: O mellor grupo de thrash-metal da historia.

BER- ODIO

-The Stooges:

RUBÉN: Os primeiros, xunto a MC5, en deixarse de tupés e de lentexuelas e facer rock and roll rápido e suxo.

BER-ATEMPORAIS

-Dirty Barrighitas:

RUBÉN: Un dos primeiros grupos no país en facer o que realmente nos gusta a nos, rock and roll a toda ostia.

BER- concerto de reunión XA!!!!

-Mala Oxtia:

RUBÉN: Preguntádelle a Bernardo XD

BER- bos recordos

P.- A hora de tocar en directo, a que lle dades máis importancia, a perfección musical ou deixadevos levar polo momento e tentades gozar sen máis?

RUBÉN: Realmente non creo que exista a perfección musical como tal, e algo totalmente subxectivo. Segundo a nosa opinión o importante e expresar o que che gusta e o que sintes, e para iso non creo que faga falla ser un “mozart”, soamente botarlle valor e corazón. Sen dúbida o básico e desfrutar do que se fai.

P.- Hai moita movida rokeira pola vosa zona? Que grupos recomendariades da vosa zona?

RUBÉN: Por desgracia non hai nin moita nin pouca, sinxelamente non a hai,. Grupos de rock pola Mariña poucos e do noso estilo non coñecemos a ningún. Si que hai unha forte escea “hardcore” en Viveiro e varios grupos de estilos máis modernos tipo “metalcore”, do que nos alegramos, pero no referinte a rock and roll por desgracia hai moi pouco movemento.

P.- E da música galega en xeral que bandas vos chaman a atención?

RUBÉN: Pois realmente do noso estilo, cantando en galego, pódoche dicir que os SAMESUGAS son os que máis teño escoitado, despois se temos en conta os grupos que son de GZ pero que non cantan en galego están os BULLDOZERS de Coruña cos que temos compartido concertos e son un grupazo, aparte de que nos levamos moi ben cos rapaces. De outros estilos, pois os RUXE RUXE que levan unha presada de anos e seguen dando leria. Seguindo co rock, por Compostela andan os TUGSTENO e os JOHN DEERES. Dentro do metal para o meu gusto destacan os PRIMITIVE que van sacar disco agora etc etc. Realmente bos grupos non faltan, o que falta é organización e que a xente poña un pouco da súa parte.
BER- the Homens, Codia, Luomodi goma, Safari Orquesta,Samesugas, Torques,Bulldozers, etc etc

P.-Seica andades mirando de montar un festi por alá, contádeme un pouco como vai o tema e en que consistiría?

RUBÉN: O do festi está totalmente verde, a idea é a de facer un festival centrado no rock con bandas galegas en San Cibrao (Cervo) o mesmo dia que a Asociación Xuvenil Arredemo organiza o Torneo de Rugbi da vila, que soe ser a mediados de xullo. Pero por agora todo está sen facer, se vai adiante irémosvos informando

P.- Que lle dirías a alguén que non vos coñece para que acudira a un dos vosos concertos, vendédevos(jeje):

RUBÉN: Pois que se lle gusta o rock and roll non se vai aburrir, que non hai nin grandes composicións nin grandes alardes de técnica, pero si volume moi alto e gañas de pasalo ben.
Gracias por “facernos caso” e sorte coa web, fai moita falla webs como a túa
Jorge R.

Máis info en:  http://www.myspace.com/thebrosas

Entrevistamos Os Ulträqäns

Publicado: 01/03/2011 en Entrevistas

Na Galiza sen ánimo de ofender a ninguén,  cando falamos de orixinalidade na música,  case a collóns temos que falar desta banda de vellos foraxidos curtidos en centos de batallas(non so musicais, canto mal fixo o alcol nesta xuventude) en diferentes bandas; bandas que non vou nomear,  e se non sabedes cales son, buscade un pouco, preocuparvos de saber que non o vou facer eu todo. Co galo da gravación do seu novo traballo, puxenme en contacto con eles por medio do correo electrónico, non por que tivera medo de atoparme con eles en persoa, senón por que coma dí miña avoa: “nunca se sabe”. Bueno, deixome de lerias e  quedades co críptico mensaxe que agachan as verbas(e a música) dos Ulträqäns, deixovos cos máis qäns entre os máis qäns, cunha banda chea de talento instrumental e que conta co baixista con máis técnica e menos pelo da Galiza, quedades cos pais do psicofolq!!

P.- En primeiro lugar e para quen non vos coñeza quen formades Ultraqäns? Contade un pouco a vosa historia e miragres.

Ulträqäns ante todo somos un grupo hospitalario. Quero dicer. Feito nun hospital. Os ligamentos anteriores cruzados do xeonllo dereito do Antón teñen a culpa de todo. Foron esnaquizados diante do palco da orquestra “Costa Oeste” nas festas das San Lucas de Mondoñedo. Despois da operación e na pertinente baixa laboral, decidiu mercar un contrabaixo eléctrico fabricado na China comunista. Despois atopou a Aarón, que tocaba a frauta cunha man reconstruida despois de ficar tronzada en mil anacos nun accidente de tránsito precisamente na porta do mesmo hospital. E como moito non tiñan que facer, gastaron o tempo en chamar aos colegas e montar a banda.

Penso que deberiamos estar patrocinados por unha ortopédia ou algo así.

P.- Cal é a intención ó montar a banda? Que queredes transmitir coa vosa música?

A intención é ben clara, practicar sesións de rehabilitación, terápia ocupacional, desenvolvimento das articulacións, sincronización de movimentos, etc.

Coa nosa música só queremos transmitir unha mensaxe paz, amor e esperanza para os tolleitos.

P.- Hai xente que vai de duro, outros van de jebis, e vos ides de ser “moi qäns”, por que sodes tan “qans”? Tendes moi bó olfato, mordedes moito, tendes malas pulgas ou é máis ben no sentido peiorativo do termo? Por que ese nome?

O can é evidentemente un animal superior. Lambe as feridas e cúra-as. Que lle pregunten a San Roque. Ademais, é quen de levar un pequeno barrilete pendurado do pescozo repleto de brandi, licor café e menciñas diversas. Ademais, cando estamos maliños (non sei porque) levamos un colar de plástico ao redor do pescozo en forma de funil, supoño que para que non nos manquemos ou algo así.

Polo demais, podes andar a catro patas en pelotas, defecar e fornicar na rua con total naturalidade diante das forzas de orde pública.

P.- Simplificando moito e rendindonos as etiquetas, que vos considerades, uns punkis tocando folk, ou uns folkis tocando punk?

Eu penso que a contestación á pregunta é…. mmm…. mmmm ……mmmmm…. WOUF!! WOUF!!!

Hai algo mais punki que unha foliada gaiteira brava a altas horas despois de 7 garrafas de LK?

P.-Que novidades poderemos escoitar no voso novo traballo? Que nos podedes contar del? Quen o vai editar?

A verdade é que somos un grupo en constante terápia metamórfica. O que escomenzou sendo unha história para tocar nos festivais veraniegos do ano 2008, cunhas versións do folclore tradicional balcánico e “celta” aceleradas e con arranxos moi simples, fumos de vagar pero sen pausar, evoluindo. Primeiro escomenzamos con temas cantados. A día de hoxe case a metade do repertório é cantado. Despois fichamos a Tomás co acordeón, e ese reforzo propulsounos logaritmicamente cara o planeta onde fabrican a caña de herbas e o paroxismo.

Tras 3 anos de tocar nun sitio e noutro, chegamos ao noso primeiro disco “Ulträqäns” (con diérese!!), no que recollemos as nosas paranoias e as nosas teimas. Por certo, penso que chegamos a un son que é inclasificável, unha espécie de folk-punk-progresivo, un chisco herdeiro do que faciamos hai 10 anos cos xa vellos Papaqueixos.

Por certo, editamos o disco nós mesmos. Neste país e neste tempos só nos queda o “fai-no ti mesmo”!!. Todo en Creative Commons e Copyleft, por suposto. E con 0 euros (que no troco son 0 pesetas, 0 escudos e 0 sextércios) de subvención.

Recomendo á grande masa a sua compra compulsiva!!

P.- Por que música instrumental, por pureza musical, preguiza a hora de facer as letras ou por que sodes conscientes de que cantades rematadamente mal?(tamén pode ser por outro motivo)

Ha, ha!! Cantamos que te cagas (literalmente). En princípio decidimos facer música instrumental porque éramos uns fodidos talibáns. A música instrumental hai que reivindicala: Mozart facia música intrumental, o gaiteiro de Soutelo facia música intrumental, Ennio Morriconne facia música intrumental, os grandes Pekenikes tamén… Agora seguimos sendo talibáns pero disimulámolo un chisco…

P.- Estades influenzados nalgunha medida polo rock progresivo e de ser así decideme alguns nomes desas bandas ou músicos?

Non só progresivo. As influéncias claras da música dos Ulträqäns seguen esta receita.

Cóllase unha pota exprés, e nela, introducimos a Wheater Report, Fuxan os Ventos, Yes, Kortatu, Bela Bartok, Jeff Beck, Os Diplomáticos de Monte Alto, George Gershwin, La Polla Records, IronMaiden, Cañita Brava (de feito nós temos a honra de ser tamén a sua banda!), Outeiro (un grupo de jazz rock galego dos 80), algo de música de Botswana, Víctor Jara, The Police, Gwendal, uns cantos kalashnikovs, tapa de zorza e de raxo, Leño, Os Rastreros de Chantada, Listz, The Pogues, Pegasus e por suposto Xil Ríos. E todo esto que digo non é de coña.

Por certo, moi importante, para abrir a pota exprés hai que poñer unha válvula e esperar que purgue o vapor a presión (coñezo casos moi curiosos que precisamente remataron en, como non, hospitais…). Pois no noso caso, non. O golpe de presión ten que facer tremer as perniñas de ques deguste semellante prato!

P.- E do jazz que me dicides, escoitase jazz na vosa música, sobre todo nas liñas de Antón, quenes son os vosos referentes nese estilo?

Jaco Pastorius, Paco Jazztorius, e tamén algo de Plastorius.

P.- Creatividade ou técnica musical?? Que pensades que é máis importante??(fora de que o ideal sexa unha mistura das dúas)

O ideal é ter salú e non levar un gholpe! E por suposto, é imprescindível carecer en todo momento de calquera escrúpulo musical!! A día de hoxe está case todo inventado, se non hai atrevemento en argallar unha nova linguaxe musical (toma pedantería!), acabas por facer os mesmos esquemas estandarizados e repetitivos unha e outra vez, unha e outra vez, unha e outra vez…

P.-Como gravades, todos xuntos, por partes e por que o facedes así?

Gravamos como mande o noso sheriff-técnico de son-produto-pastor da xauria que somos. En realidade, chegamos ao estudo con moita ansia… e para ordear todo eso está o xerador de critério Tomás Axeitos. Ben deitamos del!!

P.- Onde gravades o disco e por que? Por que Arturo Vaquero para masterizalo?

Gravamos co noso técnico e nembargantes amigo Tomás Axeitos (Compañía do Ruído, Bonovo, Galegoz, The Homens…) nos estudios “Amil” na Coruña, que é tamén o noso local de ensaio e laboratório harmónico. Masterizamos nos estudios “Abrigueiro” de Friol co grande Arturo Vaquero porque precisamente el é un máster.

Recomendamos a todo músico na Galiza que traballe con calquera destes dous, e non só terá bós resultados, senón que tamén aprenderá moito de música e de producción sonora.

Por certo, para ser un bó profisional non só hai que saber manexar máquinas, cables, micros, potenciómetros… tamén hai que saber tratar á xente e sacar o mellor de cada persoa que se pon no trance de gravar. E estes dous saben moito deso. Farto estou de técnicos arrogantes que fracasan no trato persoal coa xente.

P.- Cal é o voso soporte físico musical preferido? Que pensades da “volta do vinilo”?

O noso soporte musical preferido é o que nos soporte… non! En serio, o noso soporte musical preferido é aquel que tamén serva de comida, por exemplo, un bocata de xamón ou de filetes empanados… Non! En serio… que volta o vinilo???

P.- Considerades que se pode ser unha banda política sen letras? Sodes unha banda política?

Letras temos moitas, temos a U, a Q, a T… polo demais, só podemos dicer que a afirmación central aristotélica encol da política é que o ser humano é un animal político por natureza, esto non significa que o home seguindo a natureza se asocie e viva en comunidade xa que tamén existen moitos animais sociais, significa que organiza a “polis” politicamente, dicta quen exerce o poder e como se exerce. O ser humano se non vive na polis está incompleto, tende a formar unha sociedade politicamente organizada.

Pero nós somos cans, e na Galiza xa sabemos que hai tres tipos de cans, o “can palleiro”, o “cancodrilo” e o “canselleiro”, penso que nós somos dos primeiros, WOUF!

P.- Como vedes a actual escea(ou coma lle queirades chamar) de grupos cantando en galego? Credes que a xente nova percebe e segue a este torrente de creatividade que diria Xurxo Souto?

Moi boa, mellor ca nunca. Non imos citar a ninguén en especial, xa que fariamos unha lista de camaradas e amigos enorme, así que recomendamos que visitedes www.komunikando.net e que lle botedes un ollo!!

Efectivamente, Xurxo fixo un traballo impresionante na sua época do “Aberto por Reformas”, continuado por Vituco Neira na Radio Galega Música. Ese programam abriu as portas da música galega e abriu as orellas da xente ao torrente criativo galego. Lamentávelmente dende o 2009 ese programa a pasaron da emisora principal a unha secundária, ve-se que a alguén non lle interesa en absoluto que todo esto se coñeza…

P.- Esta para Antón, que queda daquel rapaz(que eu coñecín jaja) con pelo que estudiaba en Lugo e tocaba nos Papaqueixos? E para todos, que tendes aprendido, temas técnicos a parte, tras todos estes anos tocando(nas vosas diferentes bandas) sobre a música?

De Antón queda todo menos pelo!! Aprendimos moito: xeografia (de rular por aí!), contabilidade (de estirar os poucos cartos que temos até o infinito), electrotécnia (de pelar e soldar cables!), antropoloxia (de tratar con antropoides).. e sobre todo que a música na Galiza, non sabemos moi ben se dá para viver, pero o que si que dá é para beber!

P.- Dicidime unhas verbas, as menos posibles sobre:

-13th floor elevators: “Matar hippies nas Cies”

– The Ramones: “Matar punkis nas Cies”

-La Polla Records: Evaristo grande craque!

-John Coltrane: “A Love Supreme” (e asua prima)

-Johnny Cash (dadevos conta que tiña nome de banqueiro): Buff moito country and western 

-Alberto Nuñez Feijoo: Buff pouco country pero moito western 

-Obama: Ese é o prémio nóbel da Paz? Por certo, paz en inglés pronuncia-se “pis”

-The Beatles: Paul un pigho. Ringo mola o corte de pelo. George un fumao. John “Matar hippies nas Cies”

-Zënzar: Grandes, enormes, uns clásicos obrigados. Ademais tamén teñen diérese no nome!!

-Kozmic Muffin: Magdalena Cósmica! Moi bós músicos por certo.

P.- Utilizades estupefacientes para estimular a vosa creatividades ou xa a tendes ben “estimulada” de fábrica?

Si, claro, ti non???

P.- Veña “vacas a rúa”..digo..dicide o que queirades…

O LEITE CONTINUA!!!

MUUUUUitos bicos a todo o mundo e gastade os cartos en mercar música galega, hoygan!!

Máis info en :            http://www.myspace.com/ultraqans http://nsaio.org/ultraqans

Co galo do próximo  lanzamento do seu segundo disco, que ten o clarificador título de “Jodete e baila” e  que saíra o vindeiro 13 de abril, enviasmoslle un cuestionario a Novedades Carminha que reproducimos tal cal eles nolo devolveron. O disco foi gravado nos estudos Tigruss(Gandía) e segundo eles,  sen esquecer a súa forza punk primixenia, aposta por un son máis garaxeiro e bailón.  Dinse influenciados neste novo album polo estandarte do garaxe-rock americano máis low-fi, The Black Lips(moi recomendable o seu terceiro album “Let it bloom”, tocaran pronto na GZ) e por bandas coma Ty Segall, Jay Reatard, Harlem, Vivian Girls ou Thomas Function. Se eres fan de Judas Priest(eu sin ser fanático deles, penso que  cantas bandas pagarían por ter un 25% dos temazos que eles teñen), non sigas lendo, volve a loita oitenteira heavy’s vs. punks da mán de Novedades Carminha. Se andas a procura de xente políticamente correcta, segue camiñando. Se buscas xente que trabucada ou non, non teña pelos na língua, senta e ponte cómodo.

P.- Estades a gravar un novo disco, que se pode esperar de vos neste novo traballo e que podedes adiantar do feito ata o de agora en canto a dirección musical, temática das letras, son..etc?

N.C. Que coño vas esperar de nós, pailán? A dirección musical é para as bandas municipais e as orquestras, polo tanto simplemente facemos coma sempre: un, dous, tres e arriba. As letras son do alfabeto latino

P.- Cales son as vosas principais influenzas musicais e cales(aínda que poidan ser as mesmas) foron as que vos levaron a botarvos a perder facendoos perigosos delincuentes musicais?

N.C. As infuencias son múltiples e nin están encadradas nun estilo nin nunha forma de ver a música. Últimamente estamos flipando coa nova onda de garaxe americano (Black Lips, Jacuzzi Boys, Jay Reatard, Best Coast, etc), aínda que cada un de nós escoitamos moitísimos grupos de moitos estilos. O noso brackground musical e moi diferente: desde a Velvet a The Drums pasando por Siniestro total e a orquestra Los Satélites. Cada grupo que nos mola ten cousas que despois reciclamos de algún xeito. Tamén practicamos a reciclaxe real facendo croquetas todos os mércores.

P.- Cal é o voso soporte musical preferido (vinilo, cassette, cd..) e por qué? Como vedes o actual auxe do vinilo?

N.C. O soporte da un pouco igual. O carallo é escoitar música e non mollar a braga por que esta sexa americana ou canadiense. Aquí tamén se fan cousas boas. Qué estea ou deixe de estar de moda o vinilo a nós súdanola un pouco, aínda que sexamos coleccionistas cada un na nosa casa.

P.- Volvendo a gravación, que tipo de son buscades cando gravades? Que pensades da tendencia da música mainstream (e tamén de moita da outra) a facer esas gravacions supercomprimidas e megaperfectas que teñen coma resultado que todalas bandas soen semellantes e que se perda a dinámica musical case por completo? Cal sería para vos un bó exemplo de disco que sone “que te cagas”?

N.C. Para o noso novo disco, “Jódete y Baila(Lixo Urbano, 2011), que sairá o próximo 13 de abril, buscamos e conseguimos un son máis natural. Somos un grupo de directo e de local de ensaios, polo que nos mola que as cousas soen reais. Sin ser militantes da chatarra, o son a medio camino entre lo-fi e o hi-fi é o que nos mola. Moitas bandas buscan a perfección en canto a son e o único que consiguen é un son pretencioso, pedante e hortera, que en ningún caso é o seu son persoal. Somos unha banda de garaxe-punk e así queremos soar, a garaxe e a punk, o que non quere dicir que gravemos con mal material nin en malos estudos. As superproduccións no rock and roll son una pailanada. Un disco que soa que te cagas é o último de The Strange Boys ou o Minor Love de Adam Green.

P.- Gravacions por pistas ou por separado, que preferides e por qué?

N.C. Gravamos en directo e todos xuntos, como se gravou o rock and roll toda a puta vida. A intensidade e a frescura de cando estamos tocando todos xuntos é moi diferente a facelo por pistas, que so as utilizamos para vir borrachos das verbenas.

P.- Coido que sodes todos periodistas, postos a escoller que prefeririades unha longa e satisfactoria carreira musical(vivindo da música vaia), ou unha longa e satisfactoria carreira periodística?

Carlos: A min o que me mola é a música. Temos a sorte de que son dous terreos que están moi preto, e nos permiten estar en permanente contacto coa música dende o xornalismo e co xornalismo dende a música. Eso si, mola máis ser punk que oficinista.

Jarri: A min o que me asusta do de vivir da música é acabar sendo un xornaleiro do rock: depender de facer tantos concertos, discos ou o que sexa ao ano para sobrevivir. De todos os xeitos, polo momento non nos temos que preocupar por iso…

Xavi: Non o tenho claro. Nos dous mundos corres perigo de convertirte nun autentico coñazo. “Matame camión no quiero ser viejo”.

P.- Como compoñedes entre todos ou hai alguén que chega cos temas casi niquelados , facedes jams ou brainstorming? Dádelles importancia as letras , tendes algunha mensaxe que transmitir a esta xuventude descarriada e malfalada coa que tendes que convivir?

N.C. Temos un modus operandi algo similar, xa que estamos europeizados e ensaiamos por obxetivos. Normalmente todos imos reclutando ideas tanto de composición como de son e estilo e poñémolas en común no momento que teñamos por obxetivo gravar un disco ou facer concertos. As letras saen nos bares, coa única pretensión de transmitir diversión e non sermonear a ninguén.

P.- Que considerades máis importante a hora de facer música, a técnica musical e o virtuosismo ou a imaxinación e inspiración para facer boas cancións?

NC : A ti que che parece? O máis importante é saber copiar. Para nós a técnica sempre foi suficiente para expresar o que queríamos. Tamén é certo que o día da fundación do grupo, despois de reventar na proa a botella de champán,deixamos de lado a cuestión de técnica musical e nos dedicamos a tocar cos collóns. Para compoñer boas cancións pop hai que ter escoitado moitas boas cancións pop e sabelas conxugar con outras cousas que che inspiran, coma o porno, os xogos de azar e o futbolín.

P.- Decídeme en poucas palabras que pensades destas bandas ou artistas:

-Ramones: C e J: MOLAN. X: Marky Ramone PESADO.

-La Polla Records: Carlos: UNHA MERDA; Jarri: Os primeiros discos “Salve” e “Revolución” son incribles, os seguintes non os aturo tan ben; Xavi: MOLAN

-Hombres G: Non nos atraen nada de nada.

-Parálisis permanente: MOLAN Moito.

-Johnny Cash: MOLA, pero é un pouco como a compota navideña. Empalaga por repetición.

-Ted Nugent: UNHA MERDA

-Judas priest: Unha panda de pajilleros co pelo graxento que dan puto asco fisicamente e ganas de vomitar cando escoito a súa música.

-O Leo i Arremecaghoná: MOLA. É único

-Metralletas lecheras: MOLAN, pero tamén se fan moitas pallas, coma Judas Priest.

P.- Coma se chamaría unha hipotética canción vosa adicada o actual lider do PP (Mariano Rajoy)?

Nunca se nos ocurriría facer unha canción cunha temática tan aburrida.

P.- Que pensades das bandas que teñen letras políticas e reivindicativas, gustanvos?

Carlos: Non. Parécenme un pesadelo auténtico. O pensamiento político ten o seu lugar, e é necesario adquirir una conciencia política profunda, que se consigue informándose. Simplemente creo que os grupos que reivindican de xeito tan pouco sutil suplen as súas carencias creativas do mesmo xeito que o fan os partidos políticos aos que critican, dirixindo un discurso determinado a un público determinado que quere escoitalo, polo tanto iso supón anular o leit motiv do punk que é a provocación e a orixinalidade. Precisamente o punk nunca se identificou cunha ideoloxía, senón que funcionou como arma contra a alienación política e social.

Jarri: Todo é política. Nas nosas letras tamén hai política, o que pasa é que non somos ningún partido. Suscribo o anterior.

Xavi: son da opinión de que os músicos non son os mellores lanzando ideais políticos en forma de eslogan ou estribillo. A música termina por converter, e sobretodo nestes días, todo nunha marca, nunha mesaxe barata, sinxela e carente dunha ideoloxía real . A política non pode ser tendencia

P.- Eu penso que a movida madrileña en xeral está moi sobrevalorada(TdK por exemplo son da época e son a ostia, pero eu non os metería aí falo de Glutamato ye-ye, Pegamoides, Kaka de luxe, Elegantes, ..) que pensades vos? E do chamado Rock Radikal Vasco? Gustavos algunha banda deste ultimo movemento(CIcatriz, RIP, La Polla, Eskorbuto, Parabellum, Vomito, Kortatu…)? E xa postos da movida viguesa dos 80 que pensades?

C: A min os Pegamoides parécenme un grupazo de punk, igual que Kaka Deluxe, Derribos Arias ou moitos outros. Como en todas as épocas había grupos bos e grupos malos. Eles foron os primeiros en importar ideas que estaban florecendo en Inglaterra e EEUU e acoplalos ao noso xeito de vivir e de contar as cousas, por iso merecen un respeto. Paréceme que están sobrevaloradas cousas en concreto que se meteron no mesmo saco, e detesto que os peluqueiros, os travestis e as putas foran considerados artistas por ser diferentes.

O rock radikal Vasco non me interesa demasiado, quizáis porque empato menos coa súa música e a súa tematica, que deriva máis do hardcore punk, anque Eskorbuto é un grupo que me gusta moito. Na movida de Vigo pois igual, hai cousas que me gustan e outras que non.

De todos os xeitos, supoño que estas foron épocas onde se crearon ambientes moi especiais e iso é sempre enriquecedor para os que teñen a oportunidade de vivilo e para os trapicheiros de farlopa.

X: De seres un rocker estarías resentido por ser excluido da movida. En tódolos coles hay pringados, chapones, macarras, cachondas… E sempre hay algún que lembra as cousas diferentes de como foron. A min as discusiones do tipo “Quen molaba mais?” xa me aburren un pouco. En definitiva: o que importa son os discos que tés na casa e se ninguén os conhece podes pensar que molan moito máis.

P.- Credes que hai ou pode haber unha explosión de grupos galegos que poidan sacar un pouco a cabeza agora mesmo ou a curto prazo(Vos, Le Cul..etc)? Estades o tanto do que vai saindo na Galiza?

NC: Si, estamos moi atentos a todos os grupos que saen de Galiza. Realmente hai un nivel increíble. Hai grupos galegos dos que se fala moito fora, un exemplo é TAB, que arrasan onde van e moitos outros que teñen moi boa acollida como Telephones Rouges ou Indómitos. Nós agora teremos unha xira de presentación do disco de 20 concertos polo estado e esperamos ser ben acollidos, porque senón van chover hostias.

P.- Agora unha pregunta típica e tópica, como son os concertos de Novedades Carminha? Preferides dar un concerto musicalmente perfecto ou antepoñedes o bó rollo e a festa ó anterior?

C: Nós sempre intentamos estar musicalmente impecables anque toquemos punk, pero iso non é incompatible coa festa e o bo rollo, todo o contrario. Si ofreces un bo espectáculo a festa será mellor. Por iso nos gustan tanto os grupos que fan compatibles as dúas cousas. Follar está sobrevalorado.

J: A min iso do bo rollo non me mola nada nun concerto de rock and roll, se che digo a verdade. Gústame que haxa tensión entre pista e palco. O da festa é imprescindible, tes que pasalo ben, se non a que vas a un concerto?

X: O importante e tocar rápido, non parar,  non aburrir. A mala ostia é necesaria. Se tes que parar para pensar, mal. A festa é imprescindible pero antes de tocar somos como angelitos.

P.- Que opinión vos merece a maioría da prensa musical do estado , refírome a que traballa nos grandes medios El Pais, Rolling Stone..?

C: Non recollen todo o que hai, pero si parte. Tanto El País como Rolling Stone fan cousas interesantes, ao igual que Rockdeluxe, Ruta 66 e un montón de fanzines e Ezines independentes . Os grandes medios deberían de abrirse moito máis e fomentar un espíritu crítico e non impoñer bandas á vez impostas polas grandes discográficas. Si atenderan un pouco máis ao underground sería moito máis enriquecedor tanto para as bandas como para o lector.

J: En todas as artes hai que atender aos novos creadores, xa que son os que traen a merda fresca e visceral. Darlle cancha so aos vellos e asentados, que ofrecen material que cheira paréceme infame, como a Cidade da Cultura.

P.- Recomendádeme algun grupo novo ou grupos que vos impactaran? Cal é o derradeiro disco que mercastes?

C: Para min Lüger e Triángulo de amor bizarro son as das mellores bandas da actualidade do estado. Tamén están Juanita y los feos ou Los Claveles. De fora mólanme The Oh Sees, Black Lips e Ty Segall sobre todas as cousas.

O último disco que merquei foi un de Nobunny

J: Todos eses mólanme. Tamén están por aí funcionando a pleno rendemento Caballo Trípode, Nueva Vulcano, Fuckin` Bollocks ou The Homens, que agora fan shows en acústico para a 3ª idade. Ben por eles! O último disco foi dun grupo asturiano de punk: Las Nurses

X: Eu ando a flipar con bandas como Tweak Bird e os Black Keys. Flipei cando escoitei o disco de Girls e os ‘ultimos temazos de Junip. Flipei con Strange boys en concerto e Waves me pareceron unha puta merda. O último disco que merquei foi o No Season dos Jacuzzi Boys.

P.- Para rematar, plans futuros e decídeme, se no 2012 chega a fin do mundo que é o que tendes pendiente por facer antes de tan magno acontecimento?

N.C. En abril e maio imos xirar por toda a península para presentar o novo disco: Santiago, Zaragoza, Barcelona, Girona, Freakland, Gijón, Bermeo, Valencia, Alacant, Madrid, Granada, Úbeda, Coruña, Vigo, e se cadra algunha sorpresa de última hora. O disco vaino editar Lixo Urbano e distribuirao Munster Records. Sempre soubemos xuntarnos. No 2012 acabará todo, pero deixaremos un cadáver bonito para que todos poidades mirar para el. Saudarnos sempre!

Máis info:     www.myspace.com/novedadescarminha