KILLING JOKE “Absolute dissent”

Publicado: 05/01/2012 en Criticas

O mundo está fodido e nos con el. Desgraciadamente non podemos abstraernos de todo o que está pasando en contra da nosa vontade, e imos pagar as consecuencias tanto o máis cos verdadeiros culpables(deixando a masa ignorante que os apoia a un lado). Baixo está premisa, probablemente o ultimo que necesitamos e que alguén nos veña recordando o fodido que está todo, pero ostia!!, que é a vida sen un punto masoquista?? Acaso non saes pola noite poñéndote ata as patas sabendo que o día seguinte vas estar feito un “desastriño”?? Non creo que o día seguinte dunha boa festa ninguén diga, “meu deus, por que me doe tanto a testa?? por que todo me da voltas?? por que me sinto coma un despoxo??? Que me esta pasando?? Estou mutando????”. Non! Todos sabemos o que vai pasar, e iso é masoquismo puro e duro. Pois este disco poderíase dicir que ten unha lírica masoquista, ou sexa co de ir de festa escoitando este disco coma que non o vexo, a menos que vaiades de gótic@s e eses rollos.

As letras deste disco son un berro de raiba contra moitos dos males que azoutan á humanidade e a este planeta, e iso nunha banda na que todos andan arredor dos cincuenta anos di moito deles. O de “ para o pouco que me queda no convento, méxome dentro”, non vai con eles.

Neste traballo ademais, xúntanse por primeira vez despois dunha chea de anos, a formación orixinal que gravou os míticos primeiros discos de Killing Joke; como saberedes, Paul Raven(o baixista da banda e tamén de Ministry, Prong ..etc) finou, e a banda reencontrouse no seu funeral e a partires de aí argallouse esta reconciliación(ou reunificación ou reencontro..).

O disco saíu no 2010, a finais, e eu xa o escoitara por riba daquela, pero por mor de determinadas circunstancias, non me fixen co dobre vinilo ata hai un mes, e aí foi onde me mergullei totalmente no disco, lendo as letras, a historia que hai detrás da volta da formación orixinal..etc A presentación e de luxo, dobre carpeta, letras e textos informativos sobre os motivos deste traballo e da volta dos compoñentes orixinais. E ben, diredes?? Que hai da música?

Impresionante. O estado de graza da banda está fora de toda dúbida. As novas composicións son sinxelamente sublimes, indo dende o seu son primixenio(e isto inclúe o dub que facían antes do seu primeiro LP) ata temas mais dance e arranques metal de corte industrial. Temas recomendables serían practicamente todos, pero eu destacaría “Absolute dissent”, “In excelsis” , “Endgame” ou “European super state”(moi boa a letra falando do fracaso da UE en clave tecno-dance), sen desmerecer en absoluto os demais, de feito cada pouco teño novos favoritos dos doce temas que compoñen o disco. As melodías son adictivas, melancólicas, pero ao mesmo tempo con moita forza, coa utilización de retrousos autenticamente himnicos. Ou sexa, vos veredes pero se vos vai a boa música, aquí haia a eito!
Máis info: http://www.killingjoke.com/

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s